O JAKICH CHOROBACH I DOLEGLIWOŚCIACH TRZEBA WIEDZIEĆ
Najczęściej występującymi problemami zdrowotnymi w obrębie rasy Yorkshire Terrier są:
- zapalenie oskrzeli
- lymphangiectasia
- zaćma
- zapalenie spojówki.
Psy mają ponadto bardzo wrażliwe układy pokarmowe, co jest częstą przyczyną:
- niekontrolowanych biegunek
- zaparć
- wymiotów.
Zważywszy na swoje rozmiary mogą stać się ofiarami nieporadności właściciela i agresji innych zwierząt.
Innymi słowy na Yorki trzeba uważać jak na żadne inne czworonogi!
Standardowa długość życia psów waha się pomiędzy 12 a 15 lat.
Większość piesków umiera w znacznie młodszym wieku, co stanowi skutkową problemów zdrowotnych i ogólnej wrażliwości organizmu
CHOROBY SERCA 
Wrodzone i o podłożu dziedzicznym
(ale...nie wszystkie choroby wrodzone muszą mieć charakter dziedziczny!)
Wrodzone wady serca
Wrodzone choroby serca charakteryzują się tym, iż pies rodzi się z określoną wadą, na skutek nieprawidłowego rozwoju w życiu płodowym lub zaburzeń okresu okołoporodowego.
Wśród najczęstszych wad wrodzonych wyróżniamy:
- przetrwały przewód tętniczy Botalla
- podzastawkowe zwężenie aorty
- zwężenie tętnicy płucnej
- ubytki w przegrodzie międzykomorowej lub w przegrodzie międzyprzedsionkowej
- dysplazja zastawki mitralnej lub trójdzielnej.
Występuje predyspozycja rasowa do powyższych wad rozwojowych.
Rasa Yorkshire Terrier jest rasą predysponowaną do wady przetrwałego przewódu tętniczego, Botalla (PDA).
Nabyte choroby serca
Do nabytych chorób serca kwalifikuje się przewlekłą chorobę zastawki mitralnej oraz zastawki trójdzielnej.
Polega ona na zwyrodnieniu z wiekiem płatków w/w zastawek i rozwoju wtórnej niewydolności mięśnia sercowego.
Mogą chorować na nią psy małych i średnich ras w starszym wieku (od około 7-8 roku życia).

Rasa Yorkshire Terrier jest rasą predysponowaną do przewlekłej choroby zastawki mitralnej/trójdzielnej (CVHD).

Mówiąc o nabytej wadzie serca należy nie zapominać, iż często jest to choroba wtórna do innych chorób układowych, jak np. do
niedoczynności tarczycy, czy zapalenie mięśnia sercowego na tle boreliozy itd.
W takich sytuacjach wymagane jest terapia choroby podstawowej i ewentualne leczenie wspomagające serca. Należy również uwzględniać choroby nowotworowe, nierzadko spotykanych w starszym wieku.
CHOROBY STAWÓW
Zwichnięcie rzepki kolanowej
Zwichnięcie rzepki zdarza się często u ras małych. Rzepka jest tworem kostnym i umieszczona jest w dolnej części kości udowej, wspecjalnym wyżłobieniu Jest ona utrzymwana w prawidłowej pozycji za pośrednictwem
mięsnia udowego i ścięgna (więzadła rzepki). Podczas każdego ruchu w  stawie kolanowym rzepka kolanowa przesuwa się z góry na dół. Jeżeli  jednak wyżłobienie w kości udowej jest źle ukształtowane, miesień udowy,
rzepka kolanowa i więzadło rzepki nie leża w linii prostej lub sama  rzepka jest źleukształtowana dochodzi wówczas do wysuwania się  rzepki na boki. Może dojść do sytuacji że rzepka jest na stałe w nie
prawidłowym położeniu. Pies ma bóle podczas biegania, które nie  sprawia mu przyjemności. Często dochodzi do kulawizny i wtedy pies  często unosi tylna nogę do góry, przeskakuje lub w ogóle nie opiera jej o podłoże. Zaniedbanie tych objawów może doprowadzić do naderwania więzadeł bocznych stawu i zwyrodnień w samym stawie.W takich wypadkach często konieczna jest operacja, która nie zawsze daje oczekiwany rezultat i do tego jest bardzo kosztowna.
Zerwanie więzadła krzyżowego
Przednie więzadło krzyżowe w stawie kolanowym łączy kość udową z kością piszczelową. Jego główne zadanie polega na stabilizowaniu stawu, czyli zapobieganiu nadmiernej rotacji i wysuwaniu kości piszczelowej w stosunku do kości udowej. Uniemożliwia ono także przeprostowywanie kolan. Zerwanie tej struktury jest najczęstszą przyczyną kontuzji u sportowców. Problem ten dotyka
najczęściej psów ras dużych.

Uszkodzenie więzadła następuje w wyniku urazu mechanicznego i ostrego zerwania jego struktur lub jest następstwem wolno
przebiegającego procesu zwyrodnieniowego. Zwyrodnienie może być spowodowane starzeniem organizmu lub nieprawidłową postawą kończyn – choćby koślawością kolan. Wady postawy skutkują niewłaściwym rozkładem sił obciążeń w stawie kolanowym
i postępującą degradacją jego struktur – także więzadeł. Postępujące oraz długotrwałe unieruchomienie kończyny np. w opatrunku gipsowym oraz mała ruchliwość zwierzęcia rozwijają zmiany zwyrodnieniowe. Zerwanie zdrowego więzadła wymaga działania znacznego obciążenia i naprawdę pechowego skręcenia kończyny – tzw. rotacji. Przerwanie jest dużo prostsze, gdy procesy
zwyrodnieniowe naruszą anatomiczne struktury stawu.

Przyczyny i czynniki urazu:

Bezpośrednie przyczyny zerwania więzadeł to: urazy, choroba zwyrodnieniowa stawów oraz wady postawy. Wśród czynników zwiększających ryzyko wystąpienia tej dolegliwości na pierwszym planie stoi otyłość. Namiar kilogramów – nadmierne obciążenie struktur stawu przekłada się na ryzyko uszkodzeń więzadeł krzyżowych! Drugim czynnikiem jest słaba budowa ciała – słaba obudowa mięśniowa. Dobrze rozwinięte mięśnie działają stabilizująco na stawy, dlatego istotne są regularne ćwiczenia rozwijające muskulaturę ciała. Regularny ruch zwierząt jest niezbędny (można go zapewnić m.in uprawiając sporty (np. bieganie, chodzenie) takie jak agility czy flyball). Pozostałymi czynnikami są uwarunkowane genetycznie, anomalie budowy kośćca, np. zwężone doły międzykłykciowe,
nadmiernie nachylona piszczel lub rzepka podatna na zwichnięcia. Z tego względu zaleca się, aby zwierzęta obciążone wadami postawy i nieprawidłowościami budowy kośćca nie były dopuszczane do rozrodu, gdyż istnieje ryzyko wystąpienia podobnych anomalii u potomstwa.

Objawy zerwania wiązadeł krzyżowych

Objawy zależą od topografii i stopnia zerwania więzadła (całkowite i częściowe), a także od zaawansowania procesu zwyrodnieniowego, zmian nowotworowych.
Ostre, pourazowe zerwanie objawia się kulawizną. W takim przypadku należy oszczędzać chorą kończynę naszego zwierzaka. Natomiast częściowe naderwanie zwykle objawia się okresowym utykaniem o słabym nasileniu.
Ruchomość kości w obrębie chorego stawu jest zwiększona – stwierdzane jest to w diagnostycznym teście szufladkowym. W wyniku odciążania kontuzjowanej kończyny dochodzi do osłabienia i zaniku mięśni.

Powodzenie leczenia z dietą, rehabilitacją, lekami jest wysokie – sięga 80-85%.
Zespół Legg Cale Perthesa inaczej zwany martwicą kości udowej
Schorzenie dotyczy głowy kości udowej, która jest częścią stawu biodrowego. Istotą choroby jest pojawienie się ogniska martwicy w jądrze kostnienia glowy kości udowej. Jest to następstwem zaburzeń w jej unaczynieniu. A to wynika z braku lub niedostatecznego rozwinięcia naczyń krwionośnych u szczeniąt obarczonych tą wadą.

Objawy martwicy kości udowej

Pierwsze objawy w postaci jednostronnej lub obustronnej kulawizny pojawiaja się między 4 a 7 miesiącem życia psa. W miarę rozwoju schorzenia kulawizna sie pogłębia, pies niechętnie się rusza, nie chce spacerować. Z czasem przestaje obarczać chorą kończynę (chodząc trzyma ją podniesioną, za wszelką cenę unikając postawienia jej na ziemi). Takie zachowanie przynosi mu ulgę, ale
grozi zanikiem mięśni uda.

Rozpoznanie i leczenie martwicy kości udowej

Diagnozę stawia się na postawia badania klinicznego i badania radiologicznego.

Leczenie polega na wykonaniu zabiegu resekcji głowy kości udowej. Zabieg ten jest skuteczny w kazdym okresie rozwoju i pozwala na szybki powrót do pełnej sprawności fizycznej. Zabieg ten może być wykonany w większości dobrze wyposażonych lecznic weterynaryjnych w Polsce.

Psy obarczone tym schorzeniem powinny być wykluczone z hodowli.
CHOROBA ZWYRODNIENIOWA STAWÓW
Jakie czynniki wywołują osteoarthritis

Czynnikami sprzyjającymi jej rozwojowi są wiek, rasa, tryb życia, masa ciała (nadwaga!) psa. W grupie ryzyka są szczególnie zwierzęta z nadwagą, starsze oraz psy ras szybko rosnących. Często rozwija się wtórnie do istniejących zaburzeń w układzie ruchu jak np. osteochondroza, dysplazja stawów biodrowych, urazy stawów, zerwanie więzadła krzyżowego, zwichnięcie rzepki itp...
Czy problem dotyczy wszystkich stawów

W zasadzie w każdym stawie może dojść do procesu zwyrodnienia, ale zwykle są to:
- staw biodrowy           
- staw kolanowy           
- staw ramienny           
- staw nadgarstkowy   
- staw stępowy           
- staw łokciowy           
- stawy międzykręgowe

Jakie są objawy choroby

Na powierzchni chrząstki dochodzi do mikrouszkodzeń i nadżerek, tworzą się nieprawidłowe struktury, ulega zmniejszeniu ilość mazi stawowej, zwęża się szpara stawowa i w konsekwencji pojawia się ból i ograniczenie ruchomości stawu. Można zaobserwować sztywność chodu, kulawizny lub nieregularność chodu, objawy są widoczne szczególnie po dłuższym odpoczynku, wylizywanie lub ogryzanie okolic stawów.
Ze względu na bolesność stawów często pojawiają się zmiany w zachowaniu – niechęć do głaskania, unikanie zabaw itp...
Ponieważ choroba ma charakter postępujący, bez wdrożenia właściwego leczenia stan kliniczny może ulegać ciągłemu pogorszeniu a ból będzie się nasilać.
Diagnozę przeprowadza lekarz weterynarii na podstawie obserwacji właściciela, badania stawów oraz zdjęć RTG. Ponieważ jest to choroba postępująca bardzo ważne jest jak najwcześniejsze rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia.

Jakie są główne sposoby leczenia

Odpowiednie leczenie zwalcza ból i stan zapalny oraz zapobiega dalszemu rozwojowi choroby, sprawia że zwierzę odzyskuje radość
życia.
Leczenie wymaga długotrwałego podawania przepisanych przez lekarza weterynarii preparatów – są to zwykle leki z grupy niesterydowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) oraz chondroprotetyki.
CHOROBY PRZEWODU POKARMOWEGO
Najczęstszymi przejawami zaburzeń czynności przewodu pokarmowego są: biegunka, wymioty i nieprzyjmowanie pokarmu. Kiedy wymioty wystąpią jednorazowo, nie ma powodów do niepokoju, szczególnie gdy pies chce zjeść zwymiotowany pokarm.

Kiedy wymioty występują jednocześnie z biegunką, można to traktować jako niedyspozycję, jeżeli oczywiście pies sprawia wrażenie zdrowego, pobiera pokarm i zachowuje się normalnie. W takim przypadku wystarczy przez 1-2 dni stosować lżejszą dietę i wszystko wraca do normy. Często zdarza się, że przy niewielkich dolegliwościach żołądkowych pies zjada trawę, którą później wymiotuje wraz z zalegającą zawartością swego żołądka.

Kiedy wymioty utrzymują się i towarzyszy im biegunka oraz objawy skurczów jelit, prawdopodobnie jest to poważniejsza choroba. W takiej sytuacji należy udać się do lekarza weterynarii, aby ją rozpoznał. Niezależnie od zwalczania przyczyn choroby (zatrucie, zakażenie, zapalenie błony śluzowej jelit lub żołądka itp.) należy zadbać o to, aby zrekompensować psu utratę płynów w organizmie.
Nieżyt żołądka 
Mówimy o nim gdy wymioty występują tygodniami, pies wymiotuje treścią pokarmową, żółcią lub krwią. Może być łagodny, gdy pies zjadł zbyt łapczywie lub objadł się trawą w ogrodzie. Może też być spowodowany zatruciem nieświeżą żywnością. Gdy pies wymiotuje przy próbach jedzenia lub picia mamy tu do czynienia z nieżytem spowodowanym ciałem obcym. Często nieżyt jest sygnałem wrzodu, guza żołądka, ropomacicza, choroby nerek, wątroby lub nadnerczy. Leczy się objawy czyli wymioty podając leki przeciw wymiotne i osłaniające żołądek+ leczenie odpowiednie do przypadku.
Zapalenie żołądka i jelit
Objawami są wymioty, biegunka, gorączka, apatia. U szczeniąt pojawia się w wyniku infekcji wirusowej lub bakteryjnej. U psów dorosłych także w wyniku infekcji wirusowej która jest bardzo zaraźliwa. Należy poddać psa jednodniowej diecie płynnej, podać środki rozkurczowe i ochraniające przewód pokarmowy.
Zapalenie dziąseł i jamy ustnej
Często objawy są niewidoczne a nawet ich brak, jednak mogą utrudniać psu pobieranie pokarmu a nawet uniemożliwić je. Pies przy tym ślini się obficie. Przyczyny mogą być różne: kamień nazębny, próchnica lub mogą być częścią schorzenia takiego jak niewydolność nerek i mocznica.
Niewydolność wątroby
Polega na stopniowym lub gwałtownym zaburzeniu jej funkcjonowania. Objawia się osłabieniem, gorączką, dolegliwościami trawiennymi. Czasami pojawia się żółtaczka (zażółcenie skóry, spojówek, błon śluzowych jamy ustnej i przedsionka pochwy). W postaciach przewlekłych choroba rozwija się w ciągu tygodni lub mięsiecy, objawy są odmienne: zwiększenie ilości przyjmowanych płynów i ilości wydalanego moczu, zaburzenia trawienne, żółtaczka, wodobrzusze (powiększenie brzucha). Postać ostra (pierwsza) wymaga kroplówki i środków rozkurczowych. Formę chroniczną leczymy objawowo; środki przeciw wymiotne, dieta.
Niewydolność trzustki

Chory pies chudnie, jest wygłodzony, ma stale biegunkę, odchody są miękkie czasem nawet płynne o charakterystycznym jasnym zabarwieniu. Choroba ta dość często występuje u młodych owczarków niemieckich, cierpiących na zanik trzustki. Leczenie polega na podawaniu psu enzymów trzustkowych (Pankreatyna), najczęsciej przez całe życie.

Zapalenie trzustki

W postaci ostrej występuje silny ból brzucha, wymioty, biegunka, i gorączka- wszystkie objawy występują nagle. Do choroby tej mają
skłonności psy otyłe lub karmione dużą ilością tłuszczu. W formach przewlekłych objawy są łagodne i przebiegają w postaci zaburzeń trawiennych. Schorzenie to jest bardzo poważne i wymaga natychmiastowego leczenia.

Zaburzenia w połykaniu, zwracanie pokarmu

Zaburzenia w połykaniu mogą być spowodowane: schorzeniami jamy ustnej, zapaleniem dziąseł, języka, bólem złamanych lub zakażonych zębów, złamaniem szczeki, mogą być też następstwem zapalenia gardła lub przełyku. Jest to schorzenie poważne przy którym często nie można zastosować leczenia. Podaje się wówczas pokarm w postaci płynnej ( na stojąco i w małych ilościach).

Zatwardzenie

Charakteryzuje się suchym i twardym stolcem, o zaparciu natomiast mówimy gdy oddawaniu kału jest bolesne. Przyczyną jest źle dobrana dieta (zbyt dużo kości), uraz miednicy, przerost gruczołu krokowego lub przepuklina pachwinowa. Zaniedbanie leczenia doprowadza do nagromadzenia kału w jelicie grubym, a co za tym idzie do jego powiększenia, pozostaje wówczas jedno wyjście - interwencja chirurga. Można podać olej parafinowy i środki lekko przeczyszczające. Przy zatwardzeniu chronicznym należy zastosować odpowiednią dietę.

Ciała obce

Nasi milusińscy często, z chęci poznania świata, połykają najdziwniejsze przedmioty: korki, zabawki, piłki, etc. Zwierze jest wówczas
apatyczne, smutne, wymiotuj przy każdej próbie jedzenia lub nie wydala kału, przy gwałtownym bólu pies przyjmuje charakterystyczną pozycję - waruje unosząc jednocześnie tylną część ciała. W większości przypadków jedynym rozwiązaniem jest leczenie operacyjne.
CHOROBY UKŁADU ODDECHOWEGO
Wyciek z nosa lub kichanie

Niezbyt obfita i przeźroczysta wydzielina jest czymś zupełnie normalnym, najczęściej spowodowana zmianami temperatury, wilgotności lub przejściowym podrażnieniem śluzówki. Jednak obfity wyciek z nosa; surowiczy bądź ropny (zielonkawy) jest objawem nienormalnym. Przyczyny mogą być różne, poczynając od chronicznego stanu zapalnego, poprzez pasożyty, choroby grzybicze
(grzybica kropidlakowa), kończąc na tak poważnych schorzeniach jak nowotwór zatok:( Przy niewielkim krwawieniu przy katarze, bez braku miejscowego uszkodzenia, spodziewać się należy zaburzeń w krzepnięciu krwi lub schorzeń dróg oddechowych (leiszmanioza, riketsjoza)

Postępowanie:
- należy wykonać prześwietlenie zatok nosowych, aby rozpoznać rodzaj zmiany chorobowej.

Duszność

Duszność związana z wysoką temperaturą jest objawem schorzenia dróg oddechowych lub serca. Przy duszności często zauważalna jest siność błon śluzowych. Każda duszność jest groźnym objawem, który może świadczyć o obrzęku płuc, obecności płynu w jamie opłucnowej lub przepuklinie przeponowej (przesuniecie wnętrzności z jamy brzusznej do klatki piersiowej przez otwór w przeponie.

Postępowanie:
- duszność zawsze jest groźna, dlatego pod żadnym!!! Pozorem nie można jej lekceważyć- konieczna jest szybka wizyta u lekarza weterynarii.

Kaszel

Istnieją różne rodzaje kaszlu. Kaszel często ma charakter napadowy, ale może być też suchy lub wilgotny. Ostry kaszel jest oznaką silnego infekcyjnego zapalenia oskrzeli, chroniczny trwa tygodniami a nawet miesiącami. U młodych psów małych ras (york, pudel) kaszel może wynikać z wady rozwojowej tchawicy a u starszego psa może mieć podłoże sercowe (niedomykalność zastawki
dwudzielnej) lub płucne (chroniczne zapalenie oskrzeli). Postępowanie: można podawać psu pastylki i syropy przeciwkaszlowe stosowane u ludzi, wcześniej uzgadniając rodzaj i dawkę leku z lek. weterynarii.

Zapalenie oskrzeli

Występuje w postaci ostrej (pochodzenia infekcyjnego bakteryjnego lub wirusowego; może tez być spowodowana czynnikami drażniącymi- dym, pył) i chronicznej (występuje głownie u starszych psów, głównym symptomem jest kaszel początkowo ostry, wilgotny powodujący wymioty, z czasem staje się suchy i bolesny).

Odoskrzelowe zapalenie płuc

Jest schorzeniem ciężkim, powoduje zmiany ropne oskrzeli i pobliskich pęcherzyków płucnych. Pies jest apatyczny, chudnie i gorączkuje. Kaszel jest krótki, słaby i bolesny. Mogą pojawić się poważne zaburzenia oddechowe.

Zwężenie tchawicy

Ataki kaszlu + mniej lub bardziej odczuwalne zaburzenia oddechowe. Na chorobę tą narażone są zwłaszcza psy ras karłowatych, również otyłość i nadpobudliwość nerwowa "ściąga" na psa tą przypadłość. Drugi czynnik to wada wrodzona tchawicy, psy z zwężeniem tchawicy powinny zostać odsunięte od hodowli psów.

Płyn w opłucnej

Jest to choroba spowodowana nagromadzeniem płynów w opłucnej, przyczyny mogą być różnorakie: zapalenie opłucnej, uraz, choroba serca nerek lub wątroby. Podstawowym objawem jest duszność z widoczną pracą tłoczni brzusznej.

Zapalenie opłucnej

Może być pochodzenia zapalnego, objawia się gorączką,
apatią, brakiem apetytu, trudnościami w oddychaniu a czasem suchym i bolesnym
kaszlem. Nie leczona prowadzi do śmierci wskutek niewydolności oddechowej lub
krążeniowej (zapalenie mięśnia sercowego).

Zapalenie tchawicy:

Występuje często wraz z zapaleniem gardła i oskrzeli. Choroba może mieć przebieg ostry w przypadku podrażnienia miejscowego (dym, zimne powietrze, długie szczekanie) lub podostry w przypadku zakażenia wirusem (kaszel kenelowy, nosówka). Charakterystycznym objawem są ataki kaszlu powodujące wymioty.
CHOROBY SKÓRY
Choroby skóry budzą wiele niepokoju wśród właścicieli psów i kotów. Nic dziwnego, część z nich wygląda bowiem wyjątkowo groźnie.

Choroby skóry objawiać się mogą świądem, zaczerwienieniem, wykwitami, wypryskami, krostkami, strupkami, łuszczeniem się naskórka, wypadaniem włosów. Dla skutecznej terapii  niezbędne jest przede wszystkim postawienie trafnej diagnozy schorzenia,
dlatego też w każdym przypadku podejrzenia choroby skóry należy zasięgnąć porady weterynarza, który pokieruje terapią.

Kłopoty ze skórą zwierząt mogą być spowodowane wieloma różnorodnymi czynnikami. Mogą to być: schorzenia na tle alergicznym, zaburzenia hormonalne, choroby przemiany materii, niedobór makro- i mikroelementów, niedobory witaminowe, błędy dietetyczne, choroby pasożytnicze (nużyca, świerzbowiec, pchły i wszy, glistnica i tasiemczyca), grzybice i choroby wywoływane przez drożdżaki,
choroby tła bakteryjnego, oraz procesy nowotworowe. W zależności od rodzaju objawów schorzenia, lekarz zwykle kieruje pacjenta do dalszych badań specjalistycznych: internistycznych, zakaźnych, parazytologicznych i mikrobiologicznych. Dopiero na podstawie tych wyników podejmowana jest decyzja o leczeniu.

W przypadku podejrzenia choroby skóry na tle bakteryjnym albo grzybiczym wykonuje się badanie mikrobiologiczne. Po określeniu czynnika chorobotwórczego i zbadaniu wrażliwości na antybiotyki lekarz zaleca właściwe postępowanie - zarówno miejscowe, jak i ogólne. Należy przy tym pamiętać, że niektóre schorzenia skóry, np. gronkowce, leczy się bardzo trudno i długotrwale, czasami
nie udaje się uniknąć wznowienia procesów chorobowych.

Zdecydowanie odradzamy stosowania "domowych" sposobów leczenia, gdyż niejednokrotnie przynoszą one więcej szkód niż pożytku.

Świerzbowiec skórny
– objawiają się świądem, który drąży korytarze w naskórku. Stwierdzenie tych pasożytów wymaga przeprowadzenia badania mikroskopowego zeskrobin skóry, gdyż nie są one widoczne gołym okiem.

Alergiczne pchle zapalenie skóry

- u psów często występuje alergiczne pchle zapalenie skóry (APZS). Właściciele nie obserwują na ciele zwierzęcia pcheł, a mimo to występuje świąd szczególnie w okolicy grzbietu przy nasadzie ogona. Zwierze wygryza sobie sierść, drapie się. Przy APZS pies czy
kot uczulony jest na ślinę pcheł. Po ukąszeniu przez pchłę alergen zostaje wprowadzony do organizmu i występuje świąd mimo niemożności stwierdzenia pcheł. Bardzo ważne jest regularne stosowanie środków przeciw pchłom, które nie tylko niszczą pasożyty bytujące na skórze, ale zapobiegają inwazji pcheł przez dłuższy czas.

Ropne zapalenia skóry

- spowodowane infekcjami bakteryjnymi. Objawami charakterystycznymi są zmiany ropne, sączące wyłysienia, krosty, strupy, którym towarzyszy świąd. Szybkie wprowadzenie odpowiedniej terapii prowadzi do wyleczenia.

Grzybice skóry
- stanowią istotny problem w dermatologii weterynaryjnej. Należy zwrócić uwagę na to, że jest to choroba zakaźna również dla ludzi. Objawy są bardzo zróżnicowane, począwszy od okrągłych, łysiejących zmian, do postaci uogólnionych, gdzie zmiany obecne są na całym ciele, występuje świąd i strupy. Przeprowadzenie odpowiednich badań pozwala wykryć zakażenia grzybicze. Leczenie zwykle jest długotrwałe i trzeba je kontynuować przez pewien czas nawet już po zaniku objawów chorobowych. Konsekwentne przestrzeganie zaleceń lekarza zawsze prowadzi do wyleczenia zwierzęcia.

Choroby skóry o podłożu autoimmunologicznym
- wytwarzane są w organizmie przeciwciała przeciw własnym tkankom.

Coraz liczniejsze są także choroby skóry związane z alergiami pokarmowymi. W takich przypadkach zastosowanie odpowiedniej diety
przynosi pożądane efekty terapeutyczne.
CHOROBY USZU
Objawy

Pierwszym objawem który może świadczyć o chorobie uszu psa jest częste potrząsanie głową. W poważnych przypadkach zwierzę trzepie głową ociera nią i drapie ucho. Czasem towarzyszy temu nieprzyjemny zapach wydobywający się z uszu. W przypadku zauważenia powyższych objawów należy przejrzeć dokładnie uszy i skonsultować się z weterynarzem.

Do najczęstszych zmian jakie można wykryć sprawdzając kanał słuchowy, są:
- zaczerwienienie
- obrzęk
- bolesność
- obecność wydzieliny
Są to objawy świadczące o zapaleniu ucha zewnętrznego. Przeważnie przyczyną jest infekcja wewnątrz kanału słuchowego, reakcja alergiczna bądź ciało obce np. nasiono trawy.

Infekcje kanału słuchowego zewnętrznego

Bakterie, grzyby, drożdże i roztocze mogą powodować infekcje kanału słuchowego zewnętrznego. Rodzaj wydzieliny z ucha może określać typ infekcji. Jeżeli w przewodzie słuchowym widoczna jest gęsta, ciemna grudkowata wydzielina, to przyczyna infekcji prawdopodobnie są pasożyty, np. roztocza. Cierpią na to zwykle szczenięta i młode psy. Leczy się je kroplami do uszu.
Jeżeli w przewodzi słuchowym widać ropę, to najbardziej prawdopodobną przyczyną są bakterie. Ropa ma zwykle nieprzyjemny zapach, a choroba jest bolesna.
Leczenie polega na dawkowaniu środków przeciwbólowych, przeciwzapalnych oraz antybiotyków – krople i tabletki. W poważniejszych przypadkach stosuje się czyszczenie i płukanie kanału słuchowego zewnętrznego pod narkozą. Niektóre krople do uszu są wieloskładnikowe i zwalczają większość infekcji, jeśli jednak leczenie jest nieskuteczne lekarz zleca wykonanie posiewu bakteryjnego. Infekcje drożdżowe i grzybiczne często są wtórne. Należy pamiętać, że infekcje kanału słuchowego zewnętrznego, niezależnie od patogenu, który je wywołuje, w większości przypadków rozwijają się wtórnie do choroby pierwotnej, takiej jak na przykład atopia. W tym przypadku leczenie tylko chorób dotyczących kanału słuchowego zewnętrznego bez leczenia przyczyny schorzenia nie przynosi
długotrwałych efektów.

Stany zapalne uszu wywołane alergią

Zwykle przyczyną alergii tak jak u ludzi tak i u zwierząt, są kurz i znajdujące się w nim roztocza, trawy, pyłki oraz różnego rodzaju
pasożyty. U psów w większości przypadków o alergii świadczy świąd skóry. Droga wniknięcia alergenu do organizmu nie zawsze ma związek z tym, w jakim miejscu wystąpią objawy. U psów w wyniku reakcji alergicznych najbardziej nasilone swędzenie występuje zwykle w takich miejscach, jak uszy łapy i okolice odbytu. Psy mające alergię często trafiają do lekarza z powodu świądu, zaczerwienienia czy infekcji uszu. Z alergicznym zapaleniem ucha zewnętrznego mamy do czynienia wtedy, gdy reakcja alergiczną wywołuje zaczerwienienia i świąd kanału słuchowego zewnętrznego. Ponieważ kanał słuchowy pokryty jest skórą dlatego
reakcja alergiczna rozszerza się w dół całego kanału słuchowego. Jeśli skóra zostaje podrażniona, chrząstka która nie jest dostatecznie elastyczna nie pozwala obrzękowi rozszerzać się na zewnątrz. W rezultacie kanał słuchowy zostaje zwężony i zmniejsza się w nim przepływ powietrza. Staje się on wilgotnym, ciemnym i ciepłym miejscem, idealnym do rozwoju bakterii, drożdży i grzybów wywołujących infekcje.

Gdy u psa rozwija się infekcja ucha koniecznie musimy ją leczyć lecz równie istotne jest odnalezienie jej przyczyny. Często infekcje rozwijają się bez wyraźnego powodu należy jednak sprawdzić czy nie dochodzi do niech przez zwężenie kanału słuchowego towarzyszącego reakcji alergicznej. Jest to istotne w przypadku nawracających się infekcji uszu u psa ponieważ długotrwały stan zapalny o podłożu alergicznym i powracające infekcje będą sprzyjały dalszemu zwężaniu się kanału słuchowego, przez co choroby uszu wraz z wiekiem psa będą pojawiać się częściej. Gdy stan zapalny rozwija się w kanale słuchowym zewnętrznym organizm nie jest w stanie rozpoznać czy wywołany jest on alergią czy jest skutkiem infekcji i starając się chronić produkuje więcej woskowiny która ma stanowić barierę ochronną, Produkcja ta często jest nadmierna i w przewodzie słuchowym powstaje ciemnobrązowa wydzielina która towarzyszy reakcji alergicznej w tym miejscu.

Leczenie alergicznego zapalenia ucha może polegać na podawaniu kropli do uszu, leków antyhistaminowych lub glikokortykosteroidów i w przypadku wtórnych infekcji – antybiotyków. Długo falowe leczenie alergii jest ważne ponieważ pomaga uniknąć częstych nawrotów choroby.

Ciało obce w kanale słuchowym

Często zdarza się że po spacerze pies nagle zaczyna trzepotać uszami a próba sprawdzenia ucha objawia się bolesnymi odruchami
zwierzęcia. Do uszu najczęściej dostają się źdźbła trawy, kłosy lub inne ciała obce podczas zabawy psa na otwartym terenie. Zwykle w kanale słuchowym nie widać co psu przeszkadza należy zgłosić się do weterynarza na badanie ucha otoskopem gdyż drobinki przeważnie wpadają i osiadają w poziomej części kanału powodując ból. Gdy lekarz dostrzeże ciało obce od razu jest je w stanie usunąć, jednak może być to na tyle bolesne ze wymaga podania narkozy.
CHOROBY OCZU
Choroby oczu u psów mogą mieć różne podłoże. Mogą to być choroby genetyczne, efekt urazów doznanych przez psa, błędy anatomiczne w budowie oka lub schorzenia związane z wiekiem psa.

Entropiom

Jest dziedziczą wadą powieki. Problem dotyczyć może zarówno dolnej jak i górnej powieki, a nawet obu powiek jednocześnie. Brzeg powieki zawija się w stronę gałki ocznej i sierść psa po prostu wchodzi do jego oka, a włosy na powiekach drażnią rogówkę. Prowadzi to do zapalenia spojówek (zaczerwienione, łzawiące oko). Uczucie podobne jest do tego, gdy wpadnie nam coś do oka, u psa jednak stan trwać może nawet latami, dopóki właściciel nie zajmie się problemem.

Nieleczone schorzenie prowadzi do uszkodzenia rogówki, który może powodować dalsze zmiany w głębszej strukturze oka, a w konsekwencji może prowadzić do utraty wzroku przez psa.  Na ogół wadę tę stwierdza się u młodych psów ( 6-12 miesięcy). Stwierdzona w młodym wieku wada, potrafi zaniknąć lub jeśli jest zdiagnozowana poniżej 1 roku psa, można wyleczyć ja poprzez podawanie antybiotyku i kropli.

W przypadku gdy wada jest już zaawansowana, wykonuje się zabieg lekkiego odciągnięcia powieki od oka. Korekcję powieki można wykonać dopiero gdy głowa psa przestaje rosnąć, czyli po ukończeniu przez niego 1 roku życia.

Ektropium

Schorzenie to polega z kolei na wywinięciu się powieki na zewnątrz oka. Przez nie chronione powieką oko dostają się do niego bakterie i zanieczyszczenia. Problem z powieką powoduje też, że oko nie jest odpowiednio nawilżane, co powoduje infekcje, a to z kolei wpływać może na jakość widzenia.
Skutkiem jest światłowstręt i kurczowe zamykanie powiek. Może to doprowadzić do stanu zapalnego spojówki i rogówki. Podobnie jak w przypadku entropii, stosuje się zarówno leki działające miejscowo lub korekcję powieki.

Postępujący zanik siatkówki (PRA)

Jest dziedzicznym zwyrodnieniem siatkówki. PRA definiuje szereg wrodzonych wad siatkówki. Schorzenie to polega na degeneracji
fotoreceptorów znajdujących się w siatkówce oka (zamienia ona dochodzące z zewnątrz bodźce świetlne na impulsy mózgowe, docierające do mózgu za pomocą nerwu wzrokowego). Siatkówka składa się z dwóch warstw pigmentowanego nabłonka i części nerwowej, przy czym nabłonek jest odpowiedzialny za zaopatrywanie w substancje odżywcze oraz usuwanie obumarłych tkanek.

Degeneracja fotoreceptorów centralnej części siatkówki (CPRA) nazywana jest dystrofią pigmentowanego nabłonka siatkówki (RPED). Owa degeneracja powoduje uszkodzenie komórek, nie mogących rozkładać zużytych części, ani też produkować nowych. Zwyrodnienie to prowadzi do pogorszenia wzroku. Zanik widzenia u psa jest stopniowy i trwa latami. Pies traci możliwość widzenia centralnego, pozostaje mu tylko widzenie peryferyjne, może więc nie zauważać przedmiotów stojących nieruchomo, natomiast nie ma problemu z zarejestrowaniem ruchu.
Niestety jest to schorzenie nieuleczalne.

Zapalenie błony naczyniowej

Przyczyny tego schorzenia dzielimy na infekcyjne i nie infekcyjne. Do infekcyjnych zaliczymy: choroby wirusowe, bakteryjne, grzybicze, pierwotniakowe i riketsje. Do nie infekcyjnych zaś: pasożyty, urazy, choroby immunologiczne i nowotwory.  Zapalenie to spowodowane może także być czynnikiem zewnątrzpochodnym, jak choćby uraz, czy mikroorganizmami z zewnątrz.

Objawami są:
- ból, zaczerwienienie
- światłowstręt
- ciśnienie wewnątrzoczne
W postępowaniu diagnostycznym zaleca się wykonanie badań podstawowych (morfologia krwi ze wzorem odsetkowym, OB, profil biochemiczny, badania serologiczne, itp.) W ocenie pewnych typów zapalenia zalecane jest wykonanie ultrasonografii, radiografii i badania ciała szklistego.

Celem leczenia zapalenia błony naczyniowej jest zapobieganie powikłaniom zagrażającym widzeniu, zmniejszenie dolegliwości i jeśli to możliwe choroby będącej przyczyną owego zapalenia.

Jaskra

Jest to choroba oka, w której liczy się szybkość diagnozy i natychmiastowego leczenia, ponieważ grozi ona utratą wzroku. Ze względu na genezę, wyróżniamy dwa rodzaje jaskry pierwotną i wtórną. Do jaskry pierwotnej dochodzi przy wrodzonej dysplazji (zaburzenie rozwojowe) struktury kąta tęczówkowo - rogówkowego, tzw. goniodysgenezie. Do jaskry wtórnej dochodzi najczęściej w wyniku zmian anatomicznych, powstałych w gałce ocznej po przebyciu jaskry pierwotnej.

Objawami są:
- ból (łzawienie - kurcz powiek)
- obrzęk rogówki
- rozszerzenie źrenicy
- utrata zdolności widzenia.
W przypadku podejrzenia jaskry lekarz weterynarii wykonuje zazwyczaj pełne badania okulistyczne oraz dokonuje pomiaru ciśnienia śródocznego.  W przypadku jaskry stosuje się zarówno leczenie farmakologiczne jak i techniki operacyjne.

Zaćma

Zaćma jest dziedziczną chorobą soczewki oka prowadzącą najczęściej do utraty wzroku. Jej przyczyny mogą być wrodzone lub nabyte.
Oznacza ona zmętnienie soczewki, które powoduje, że jest ona częściowo lub całkowicie nieprzezierna i nie przepuszcza promieni świetlnych w głąb gałki ocznej. Najczęściej związane są one z nieprawidłowościami w przemianie materii, urazami lub wiekiem psa. Niestety zaćma ma charakter rozwojowy tj. nie cofa się. Jedną z metod w leczeniu jest zabieg usunięcia zmętniałej soczewki.

Zapalenie spojówek
Łzawienie z oczu a także ich znaczne zaczerwienienie może świadczyć o zapaleniu spojówek. Oczka pieska należy regularnie przemywac nawet codziennie i aby skutecznie zapobiegać tej sytuacji należy pamiętać aby włosy na głowie nie wpadały i nie drażniły oczu. Należy włosy na głowie skrócic lub wiązać w kitkę. Należy unikac także sytuacji gdzie silny prad powietrza np.: wiatr wieje woczy psa. Długotrwałe i silne zaczerwienienia, wyłesienia w okolicach oczu oraz wszelkiego rodzaju opuchnięcia należy natychmiast
skonsultowac z lekarzem