ODROBACZENIA - SZCZEPIENIA
Dlaczego należy odrobaczać
Choroby pasożytnicze są szczególnie niebezpieczne dla młodych kociąt i szczeniąt. Mogą bardzo niekorzystnie wpływać na rozwój
fizyczny zwierzęcia i doprowadzić do jego wycieńczenia.

Ryzyko infekcji w przypadku psów pojawia się już w trakcie życia płodowego. Matka , będąca nosicielką tzw. drzemiących larw Toxocara canis (glista psia), może zarazić jeszcze nie narodzone szczenię za pośrednictwem łożyska. Od razu po porodzie pieski, podobnie jak kocięta, mają niestety sporą szansę na skonsumowanie jaj pasożyta wraz z mlekiem matki (nawet tej, u które wdrożono
program odrobaczania, larwy Toxocara nie są łatwe do wytępienia). Ponadto inwazyjne larwy, które po wydaleniu z kałem nosiciela zalegają w naszym otoczeniu, są aktywne nawet przez kilka lat ! Stanowi to dodatkowe zagrożenie dla młodych osobników, wtykających swe małe noski we wszystkie zakamarki i zjadających nie tylko rzeczy nadające się do jedzenia.
Program odrobaczania
Aby zatrzymać inwazję pasożytów stosuje się profilaktyczny program odrobaczania. U szczeniąt może on wyglądać następująco : odrobaczenie w 2, 4 i 6 tygodniu życia ( niektórzy stosują wersję 4, 6 i 8 tydzień ), następnie co miesiąc do osiągnięcia półrocza. Dorosłe psy odrobacza się profilaktycznie co 6 miesięcy - chyba, że z racji warunków, w jakich przebywają (kontakt z innmi zwierzętami, kontakt z dziećmi) istnieje wskazanie do intensywniejszej kuracji.

U kociąt cykliczne odrobaczanie rozpoczyna się w 4 tygodniu życia i kontynuuje do 3 miesiąca, w którym to czasie lek podawany jest w dwutygodniowych interwałach. Po tym czasie należy kotka odrobaczać co 3 miesiące, a po ukończeniu roku - co 6.
Jak przeprowadzić odrobaczanie
Leki odrobaczające występują pod kilkoma postaciami - tabletek lub pasty podawanych z pożywieniem, bądź też płynu wcieranego w grzbiet zwierzęcia. Ważnym jest, aby proces odrobaczania oraz dobór farmaceutyków przeprowadzać pod okiem lekarza weterynarii.
Pod żadnym pozorem nie należy podawać zwierzęciu lekarstw przeznaczonych dla człowieka !!! Ze względu na różnice w ludzkiej i zwierzęcej fizjologii mogą być one bardzo szkodliwe dla naszego podopiecznego.

Glisty i inne pasożyty widoczne w kale zwierzęcia są naturalnym następstwem zaaplikowania leku, nie należy się tego obawiać. Jest to jedyna droga ich eliminacji z organizmu. Warto jednak, szczególnie w czasie odrobaczania, większą wagę przyłożyć do kwestii higieny zarówno zwierzęcia, jak i jego najbliższego otoczenia.

Pasożyty - jak minimalizować zagrożenie

Należy myć ręce po każdym kontakcie ze zwierzęciem, przed jedzeniem i przed paleniem papierosów. Dokładne czyszczenie posłania zwierzaka oraz jego częsta zmiana stanowią element profilaktyki przeciwpasożytniczej (podobnie jak oduczenie pupila spania w naszym łóżku). Odrobaczanym zwierzętom warto także wyparzać miski i zabawki, w miarę możliwości sterylizować ich otoczenie.

Pamiętajmy, że obecność pasożytów wpływa również na skuteczność aplikowanych zwierzęciu szczepionek - zdecydowanie jej nie służy.

Zaleca się więc odrobaczanie także przed podaniem szczepionki.  Jeśli natomiast decydujemy się na wprowadzenie surowego mięsa do jadłospisu pupila (dieta BARF dla psa, dieta BARF dla kota), musi to być mięso ze sprawdzonej hodowli. Najbezpieczniej jest je najpierw głęboko przemrozić ( zabija to wiele drobnoustrojów chorobotwórczych ), a dopiero potem przygotować z niego posiłek.

Pasożyty - niebezpieczne dla ludzi

Działania mające na celu zwalczanie pasożytów bytujących w organizmach naszych podopiecznych mają ogromne znaczenie dla zdrowia wszystkich domowników, w szczególności tych najmłodszych. Zakażenia wywołane nicieniem Toxocara bądź tasiemcem Echinococcus należą do najniebezpieczniejszych infekcji odzwierzęcych, o charakterystyce których traktują osobne publikacje.
Bardzo łatwo jest przypadkowo spożyć jaja glisty, tudzież zdolną do dalszego rozwoju formę przetrwalnikową tasiemca. Rezerwuarem tychże, poza naszym własnym, zarobaczonym podopiecznym są trawniki, place zabaw, także niedomyte płody rolne i leśne. Jeśli nie chcemy przyczyniać się do wzrostu zagrożenia epidemiologicznego, pamiętajmy o obowiązku sprzątania odchodów po naszym psim
pupilu ( kupa nie gryzie ).

Szczególnie w dużych miastach skwery i alejki w parkach, najmniejsze przestrzenie zielone, usiane są niezliczoną ilością psich odchodów. Nawet mikroskopijne resztki, pozostałe na sierści naszego zwierzaka po spacerze czy też przyniesione przez nas na podeszwach butów stanowić mogą genezę choroby wśród naszych najbliższych - także zwierząt domowych.

Dlatego dbajmy o higienę własną i naszej przestrzeni życiowej, minimalizując tym samym ryzyko zachorowania.
 
Przestrzegajmy kalendarza odrobaczeń naszych pupili. Monitorujmy stan zdrowia naszego zwierzaka przy pomocy regularnie odwiedzanego lekarza weterynarii.
SCHEMATY SZCZEPIENIA SZCZENIĄT
Każdy pies, który ma trafić pod nasz dach, powinien być przez nas poddany szczepieniom na kilka podstawowych chorób. Większość
szczepionek niszczy otrzymane z mlekiem matki przeciwciała, dlatego często pierwsze szczepienia u szczeniąt odbywają się około 6-7 tygodnia ich życia.
Psy można zaszczepić na:
– wściekliznę
– nosówkę
– parwowirozę
– koronawirozę
– leptospirozę
– Choroba Rubartha (wirusowe zapalenie wątroby)
– kaszel kenelowy
Przed szczepieniem
Szczepione zwierzę musi być zdrowe (nie dotyczy to jednak chorób przewlekłych, jak np. cukrzyca czy niewydolność nerek/wątroby) i wcześniej odrobaczone (minimum 10 dni przed szczepieniem) – przy zarobaczeniu szczepionka może okazać się nieskuteczna. Nie należy szczepić psów chorych, suk w okresie ciąży oraz szczeniąt poniżej 6 tygodnia życia. W przypadku reakcji alergicznej na szczepionkę, należy ją zmienić. Jeśli reakcja alergiczna wystąpi ponownie po jej zmianie, należy zrezygnować ze szczepienia.
KALENDARZ SZCZEPIEŃ
...
...
Szczepienie przeciw wściekliźnie powinno być wykonane pomiędzy 2 a 6 miesiącem życia psa. Konieczność dotrzymania tego terminu, jak i powtórnych (rokrocznych) reguluje polskie prawo. 
Literatura tematyczna nie dostarcza obecnie jednoznacznej odpowiedzi na pytanie o częstotliwość kolejnych szczepień. W Stanach
Zjednoczonych kalendarz szczepień tzw. przypominających (u dorosłych psów) obejmuje periody trzyletnie. W Polsce powszechnie stosuje się rokroczne powtarzanie szczepień ochronnych, jednak zdarzają się już weterynarze ordynujący powtarzanie zastrzyków ochronnych co dwa lata. Wpływ na tą decyzję może mieć także rodzaj używanej szczepionki, stan psychofizyczny zwierzęcia, rasa, choroby występujące na terenie zamieszkania, tryb życia psa (dzieci w domu, psy pracujące, psy stróżujące).
Jak widać, kalendarz szczepień jest sprawą dość indywidualną, o jego ostatecznym kształcie będzie więc decydował lekarz weterynarii
Po szczepieniu
Możliwe jest wystąpienie reakcji alergicznych - skórnych, oddechowych, ze strony układu pokarmowego. Zwierzę może się źle czuć, odmawiać jedzenia, być osłabione. Jeśli ten stan utrzymuje się zbyt długo, należy zasięgnąć opinii lekarskiej.  Przez 14 dni od szczepienia powinniśmy zwrócić uwagę na przynajmniej częściowe ograniczenie psu kontaktów z innymi osobnikami. W tym czasie bowiem organizm zwierzęcia uporać się musi z podaną w szczepionce porcją wirusów, przez co może być bardziej narażony na wszelkiego rodzaju infekcje. Pełna odporność wytworzona zostaje po ok. 30 dniach od zastrzyku.
Wścieklizna

Wścieklizna - jest to choroba, która zawsze kończy się dla czworonoga śmiercią, a jednocześnie jest bardzo groźna dla ludzi. W
przeciwieństwie do pozostałych szczepień, nie jest dobrowolna. Zgodnie z polskim prawem pierwsza dawka zaaplikowana musi być zwierzęciu przed ukończeniem piątego miesiąca życia, następne należy powtarzać co roku.

Nosówka

Nosówka - jest bardzo groźna dla młodych i starych psów. Atakuje układ oddechowy, pokarmowy i nerwowy. Występują przy niej poważne powikłania i bardzo często kończy się ona śmiercią.

Parwowiroza i koronawiroza

Parwowiroza i koronawiroza. Obie są chorobami wirusowymi. Bardzo często zdarzają się przypadki, że oba wirusy atakują jednocześnie. Ich objawy to brak łaknienia, ogólne osłabienie i krwawa biegunka. U psów dorosłych natychmiastowe podanie leku jest dużą szansą na wyleczenie go, jednak terapia jest długa. U szczeniąt występuje bardzo duża śmiertelność spowodowana tymi chorobami

Leptospiroza

Leptospiroza - wywołują ją bakterie z rodziny leptospira. Atakuje najczęściej nerki i wątrobę. Pomimo skuteczności leczenia, trwale uszkadza zaatakowane narządy. Może się także przenieść na człowieka, zwłaszcza przez kontakt z psim moczem. Szczepionka nie chroni jednak psa przed wszystkimi rodzajami choroby, jedynie przed tymi najpopularniejszymi.

Choroba Rubartha (wirusowe zapalenie wątroby)

Choroba Rubartha (wirusowe zapalenie wątroby) - bardzo ciężka do wyleczenia choroba, na szczęście coraz rzadziej spotykana. Może doprowadzić do uszkodzenia wątroby, czego powikłaniem jest niebieskie oko u psa. Jeśli przebieg choroby jest nadostry, może
doprowadzić do śmierci psa w ciągu jednej doby.

Kaszel kenelowy

Kaszel kenelowy - choroba wirusowa, atakująca układ oddechowy. Jest uleczalna, ale może spowodować trwałe uszkodzenie płuc.