GENETYKA
Skojarzenia

OUTCROSSING (OUTBREEDING)
W tym rodzaju hodowli dobiera się osobniki w podobnym typie, ale ze sobą nie spokrewnione - jest to najprostszy typ hodowli.
Definicja ta jest o tyle nieścisła, że w przypadku psów rasowych wystarczy cofnąć się dalej w głąb rodowodów, by znaleźć jakieś psy występujące w obu rodowodach. Dlatego pod pojęciem psów nie spokrewnionych rozumiemy tu psy o stopniu pokrewieństwa niższym niż średnia w danej rasie.

Dobór rodziców w podobnym typie może dawać pewna jednorodność w miocie, ale nie ma na to żadnej gwarancji. Nawet jeśli miot jest wyrównany fenotypowo, nie wiadomo nic na temat genotypów szczeniąt i możesz wprowadzić do swojej hodowli niechciane cechy, których trudno będzie się pozbyć w następnych pokoleniach. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, kiedy w kolejnych pokoleniach kontynuowane są skojarzenia outcrossowe.
W tak ograniczonej puli genowej, prędzej czy później natkniesz się na nosiciela recesywnego genu, który występuje także i w twoich liniach. Kojarzenie "podobnego z podobnym" nie koniecznie da nam potomstwo z cechami, jakie chcieliśmy uzyskać. Dzieje się tak zwłaszcza w przypadku cech warunkowanych przez wiele genów (poligenicznych), takich jak zgryz, uszy, długość przedramienia.

Outcrossing zwiększa homozygotyczność, maskuje także ujawnianie się genów recesywnych, pozwalając tym samym na ich ukrytą propagację. Ciągły outcrossing jest cecha charakterystyczna hodowców o ograniczonej lub zgoła żadnej wiedzy na temat genetyki i prowadzących mało celowa hodowle.
Jego jedyna zaleta jest to, ze genetyczna różnorodność może maskować szkodliwe geny. Jednak poważny hodowca zawsze próbuje je ujawnić i wyeliminować, a nie ukrywać i przenosić z pokolenia na pokolenie.
Outcrossowe skojarzenie może dać doskonałego psa, ale mniej prawdopodobne jest, by jego cechy powielały się w potomstwie, tak wiec jego użyteczność w dalszej hodowli jest niewielka.

Hodowca może stosować skojarzenie outcrossowe w celu skorygowania jakiegoś problemu swojej linii, ale ze nie można wziąć od jakiegoś psa jednej cechy nie dostając innych, takie wyjście może go kosztować wiele pokoleń pracy by powrócić do jego ulubionego typu psa. Używany właściwie outrossing jest sposobem na zaczerpniecie z innej puli genowej by przynieść z niej inne cechy, powinien być stosowany tylko gdy selekcja w twojej własnej linii zawiodła lub gdy chcesz stworzyć nowa odmianę. Pozwala na wprowadzenie cech nie występujących w naszej linii.
LINEBREEDING
A żeby zawęzić pule genową jeszcze bardziej niż przy krzyżowaniu osobników w podobnym typie, wielu odnoszących sukcesy hodowców stosuje w hodowli skojarzenia krewniacze. Jest to tzw. linebreeding czyli hodowla na linie.
Linebreeding polega na koncentrowaniu genów pochodzących od przodka występującego w rodowodzie więcej niż jeden raz. Przodek ten powinien występować za różnymi swoimi potomkami, ponieważ jeśli występuje zawsze za tym samym potomkiem, mamy linebreeding jedynie na około 50% cech tego wybitnego przodka. Lepiej jest, by wybitny przodek pojawiał się w rodowodzie zarówno od strony ojca, jak i matki, bo to zwiększa szansę na ponowne spotkanie się sparowanych genów u szczeniąt.
Efekty będą bardziej wyrównane, jeśli zwrócisz uwagę na fenotyp spokrewnionych psów. Rodzeństwo ze skojarzenia heterozygot może być całkiem różne genetycznie, ponieważ jedno może być homozygota bardziej dominujących cech a drugie recesywnych.
Jeśli psy wyglądają podobnie i są spokrewnione, jest bardziej prawdopodobne, ze mają także podobne genotypy.
Linebreeding jest próbą uniknięcia problemów związanych z inbredem. Kiedy pula genowa zbytnio się zawęzi, pozbycie się niepożądanych cech może się okazać bardzo trudne albo wręcz niemożliwe. W przypadku kojarzenia na linie pula genowa nie jest tak mała ani tak szybko nie maleje jej rozmiar. Pomimo ze linebreeding uważany jest za "bezpieczniejszy", zależy to bardziej od genotypu kojarzonych akurat zwierząt niż od ich stopnia pokrewieństwa.

Kojarzenie na linię może dać doskonałe szczenię, ale jeśli jego zalety nie są odbiciem zalet psów, na które kojarzyliśmy, nie osiągamy
swojego celu - ważne jest nie tylko staranne dobieranie rodziców, ale także staranne wybranie z ich miotu szczeniąt do dalszej hodowli na linię.
INBREEDING
Inbred, czyl chów wsobny, jest najszybszą metodą ujednolicenia puli genowej. Jest to kojarzenie psów o pierwszym stopniu pokrewieństwa, a wiec rodziców z potomstwem lub rodzeństwa. Jedna z zalet chowu wsobnego jest to, że utrwala on dany typszybciej niż jakakolwiek inna technika hodowlana. Z drugiej strony ustala on w równym stopniu i zalety i wady.Bez rozległej wiedzy na temat fizycznej wartości poszczególnych psów w rodowodzie, inbreeding może być upadkiem hodowcy. Nie doświadczeni hodowcy ani ktokolwiek, komu brak możliwości bycia całkowicie obiektywnym w ocenie swoich psów, nie powinni nigdy podejmować się chowu wsobnego.
Inreeding uważany jest często za kontrowersyjną technikę hodowlaną, lecz to nie metoda zawodzi, lecz hodowcy ktorzy nie używają do niej wybitnych psów.
Im głębsza jest wartość rodowodu, tym większe prawdopodobieństwo uzyskania tej jakości, ponieważ materiale genetyczny koncentruje się wokół godnych pożądania cech, które będą się wyrażać w wielu następnych pokoleniach. Bez inbreedingu znacząca prepotencja prowadząca do wyraźnego, reprodukującego się typu nigdy by nie istniała.
Z drugiej strony inbreeding nieodpowiednich psów utrwala ich wady u potomków. Wartości, jakie chcesz uzyskać w hodowli, musza już być obecne w genotypie suki i reproduktora, te których nie chcesz, nie powinny się tam w oczywisty sposób pojawiać Pamiętać trzeba, że inbreeding nie tworzy wad u szczeniąt, a jedynie pozwala się im ujawnić - były one obecne u  przodków, ale zamaskowane przez geny dominujące.
Kontynuowany przez pokolenia inbreeding może stać się przyczyną ogólnego spadku żywotności.W takim wypadku rozsądne użycie outcrossingu może przynieść świeże geny w celu ożywienia linii. To działa szczególnie dobrze, jeśli użyje się w dużym stopniu zlinebreedowanego lub zinbredowanego psa z innej linii.