WADY GENETYCZNE U YORKSHIRE TERRIER’A 
Należy pamiętać o tym, że pośród poszczególnych ras psów istnieje zwiększone prawdopodobieństwo pojawiania się różnych wad.

Nie potwierdzono w prawdzie dziedziczności wszystkich wrodzonych chorób ale wiadomo, że niektóre z nich rozwijają się ze wzmożoną częstotliwością u poszczególnych ras (co więcej w niektórych liniach hodowlanych) dlatego też rozmnażanie jedynie zdrowych osobników daje większe prawdopodobieństwo narodzin zdrowych szczeniąt. Eliminowanie chorób wrodzonych pojawiających się szczególnie częstow danej rasie jest jednym z ważnych elementów pracy hodowlanej.
Zespół Legg Cale Perthesa inaczej zwany martwicą kości udowej
Schorzenie dotyczy głowy kości udowej, która jest częścią stawu biodrowego. Istotą choroby jest pojawienie się ogniska martwicy w jądrze kostnienia glowy kości udowej. Jest to następstwem zaburzeń w jej unaczynieniu. A to wynika z braku lub niedostatecznego rozwinięcia naczyń krwionośnych u szczeniąt obarczonych tą wadą.

Objawy martwicy kości udowej

Pierwsze objawy w postaci jednostronnej lub obustronnej kulawizny pojawiaja się między 4 a 7 miesiącem życia psa. W miarę rozwoju schorzenia kulawizna sie pogłębia, pies niechętnie się rusza, nie chce spacerować. Z czasem przestaje obarczać chorą kończynę (chodząc trzyma ją podniesioną, za wszelką cenę unikając postawienia jej na ziemi). Takie zachowanie przynosi mu ulgę, ale grozi zanikiem mięśni uda.

Rozpoznanie i leczenie martwicy kości udowej

Diagnozę stawia się na postawia badania klinicznego i badania radiologicznego. Leczenie polega na wykonaniu zabiegu resekcji głowy kości udowej. Zabieg ten jest skuteczny w kazdym okresie rozwoju i pozwala na szybki powrót do pełnej sprawności fizycznej. Zabieg ten może być wykonany w większości dobrze wyposażonych lecznic weterynaryjnych w Polsce.

Psy z tym schorzeniem powinny być wykluczone z hodowli.
ZWICHNIĘCIE RZEPKI

Zwichnięcie rzepki to problem zdrowotny najczęściej spotykany u małych ras psów. Schorzenie to może dotyczyć jednej lub obu kończyn tylnych zwierzęcia. Bezpośrednią przyczyną bywają najczęściej obciążenia genetyczne przekazywane potomstwu.

Niestety bezpośrednim powodem wystąpienia schorzenia są wady dziedziczne i wrodzone. Jednakże bywa i tak, że powodem zwichnięcia rzepki jest przebyty uraz mechaniczny. Tutaj oczywiście nie ma znaczenia ani wielkość psa, ani materiał genetyczny.

Innym powodem zwichnięcia rzepki bywa zwichnięcie stawów biodrowych. Wówczas na skutek dysproporcji anatomicznych stawu kolanowego i biodrowego dochodzi do zwichnięcia rzepki. Najczęściej zwichnięcie rzepki u psów ma miejsce na stronę przyśrodkową.

Pojawia się kulawizna kończyny tylnej lub obydwu kończyn o charakterze przejściowym lub trwałym. To przejściowe zjawisko polega na tym, że część psów potrafi sobie radzić ze zwichniętą rzepka i po kilku "trzepaniach” łapką rzepka wskakuje na swoje miejsce. Jednak jest to jedynie chwilowe. Po jakimś czasie rzepka znów ulega zwichnięciu. Jeśli nie zostanie podjęte leczenie schorzenie pogłębia się z uwagi na postępującą degradację struktur stawu kolanowego.

Objawem zwichnięcia rzepki jest zgięta kończyna w stawie kolanowym zwierzęcia i jej lekkie przemieszczenie w kierunku pod brzuch. Jeśli objawy są mniej nasilone obserwuje się jedynie odbarczanie kończyny, lekkie stawianie jej na podłoże również z palcami skierowanymi w kierunku kłody zwierzęcia.

Diagnoza schorzenia wymaga ortopedycznego badania klinicznego lekarza weterynarii zajmującego się chirurgia twardą. Wymaga także badań diagnostyki obrazowej w postaci badania RTG, w którym zaawansowanie schorzenia określa się w skali od 0. do 4.

- Ocena 0 - staw kolanowy bez zmian w obrazie oraz prawidłowości ruchu.
- Ocena 1 - staw kolanowy prawie normalny i brak zaburzeń ruchu.
- Ocena 2 - luźne usytuowanie rzepki, podczas zginania ulega ona zwichnięciu.
- Ocena 3 - znacznie przesunięcie rzepki, podczas zginania ulega wprowadzeniu na miejsce ale również można ją także zwichnąć.
- Ocena 4 - jednoznaczne i bezsprzeczne przesunięcie rzepki wymagające operacji.
ZAŁAMANIE TCHAWICY

Tchawica jest elastycznym, rurowatym narządem transportującym powietrze do płuc. U psów ras miniaturowych, z różnych przyczyn,
może dochodzić do zapadania się światła narządu. Skutkiem tego są uciążliwe, nie ustępujące problemy z oddychaniem Tchawica zbudowana jest z elastycznych chrząstek o kształcie podkowy. Chrząstki połączone są ze sobą za pomocą więzadeł. Do wolnych końców pierścieni (podków) przyczepione są liczne włókna mięśniowe, których skurcz reguluje wielkość światła tchawicy. Taka budowa umożliwia rozciąganie i odkształcanie narządu oraz współgranie z ruchami oddechowymi, co gwarantuje niezakłócony przepływ powietrza do płuc. W sytuacji, gdy któryś z elementów budujących tchawicę nie jest w pełni sprawny, dochodzi do zakłóceń cyrkulacji i wystąpienia problemów z oddychaniem.

Rasami, u których najczęściej diagnozowany jest zapad tchawicy są: yorkshire teriery, pudle miniaturowe, chihuahua, pomeraniany oraz inne małe czworonogi. Problemy oddechowe zazwyczaj pojawiają się już u kilkumiesięcznych psiaków.

Ich główną przyczyną jest genetycznie uwarunkowany niedorozwój chrząstek tchawicy. Poza podłożem genetycznym wady pierścieni tchawicznych mogą być spowodowane niedoborami żywieniowymi – brakiem siarczanu chondroityny i kwasu hialuronowego w diecie. Kolejną przyczyną są przebyte, przewlekł schorzenia układu oddechowego, które doprowadziły do trwałych zmian w tchawicy lub płucach.

Zapad tchawicy zagraża zdrowiu czworonoga na kilka sposobów. Po pierwsze – zwężone drogi oddechowe nie są w stanie sprawnie oczyszczać się – skutkuje to zaleganiem wydzieliny i bakterii w drzewie oskrzelowym i rozwojem stanu zapalnego płuc. Po drugie – zapadnięta tchawice ogranicza sprawny przepływ powietrza, przez co każdy wdech poprzedzony jest intensywnym wysiłkiem mięśni
wdechowych, a to doprowadza do niebezpiecznego wzrostu ciśnienia w płucach. Po trzecie – uporczywy kaszel i niedotlenienie pojawiające się w trakcie zapadu powodują omdlenia i ogólne osłabienie zwierzaka.

Objawy zapadu są następujące: suchy, głośny kaszel nasilający się po wysiłku, podnieceniu oraz pod wpływem wysokiej temperatury i dużej wilgotności powietrza; krztuszenie się - próby odkrztuszenia wydzieliny zalegającej w drogach oddechowych; przyspieszony oddech; częste omdlenia; nietolerancja wysiłkowa. Objawy mocniej wyrażone są u czworonogów otyłych.

Terapia zapadu tchawicy polega na podawaniu psu leków przeciwkaszlowych i przeciwzapalnych – rozszerzających drogi oddechowe. Pacjenci, u których leczenie farmakologicznie nie skutkuje, kierowani są do zabiegu chirurgicznego – założenie pierścieni podtrzymujących prawidłowy kształt tchawicy. Zabieg ten wymaga dużo wprawy od chirurga i wiąże się z ryzykiem pooperacyjnych powikłań (duszność, porażenie krtani). Ważne, aby czworonogi o nadmiernej masie ciała zostały odchudzone. Należy zrezygnować z wyprowadzania psa na spacery w obroży – zamiast niej używać szelek. Wskazane jest unikanie niekorzystnych warunków
atmosferycznych – wysokiej temperatury i dużej wilgotności oraz sytuacji wywołujących podniecenie a także ograniczyć do minimum wysiłek fizyczny pupila.

Jeśli jest natomiast spowodowane postępującym osłabieniem ścianek tchawicy. W wyniku defektów genetycznych ścianki tchawicy mogą być wiotkie. Efektem nieleczonego załamania tchawicy może być pojawienie się zespołu Cushinga - choroby, która powoduje wytwarzanie nadmiaru hormonu steroidowego przez nadnercza i może prowadzić do trwałej degradacji tchawicy. Jedna z hipotez mówi, że uszkodzenie tchawicy może być spowodowane zbyt gwałtownym szarpaniem smyczy przez właściciela psa.
ROZSTRZEŃ SERCA

To choroba polegająca na tym, że ściany serca stają się zbyt cienkie, by prawidłowo tłoczyć krew, a całe serce bardzo się powiększa (może wypełniać nawet niemal całą klatkę piersiową).. Czasem może np. z powodu wad wrodzonych serca ujawnić się już w wieku szczenięcym. Pies cierpiący na tą chorobę szybko się męczy, pokasłuje, często ma duszności, omdlenia, a także, co jest dość charakterystyczne kaszle w czasie snu. W początkowym stadium te objawy są lekko nasilone i występują pojedynczo. Choroby nie udaje się zatrzymać, można tylko lekami spowolnić jej postępowanie.
WRODZONA WADA ŻYŁY WROTNEJK

Jest bardzo poważnym schorzeniem, które może dotknąć psy w każdym wieku. U zdrowego zwierzęcia krew jest transportowana do wątroby i tam też oczyszczana. U zwierzęcia chorego krew nie czyszczona, wędruje po całym organizmie i trafia do wszystkich najważniejszych organów, co może prowadzić do bardzo poważnego zakażenia.

HIPOGLIKEMIA

Objawia się zbyt niskim poziomem cukru we krwi. Zwierzęta cierpiące na hipoglikemię muszą dostawać specjalne preparaty witaminowe i glukozę, które normują zawartość cukru we krwi.